Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου

Η Μυτιλήνη…στο πιάτο

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Τρίτη απόγευμα. Ο κόσμος, σιγά-σιγά, επιστρέφει από την παραλία. Έπειτα από ένα γρήγορο καφέ, μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Προορισμός μας η Μόρια, μια περιοχή 10 χλμ. μακριά από τη Χώρα. Εκεί θα μας περιμένει ο κ. Μιχάλης Μπουχλής, ιδιοκτήτης της ΛΕΒΑ ΑΕΒΕ. Μικρασιάτης στην καταγωγή φάνηκε άνθρωπος που- όπως αποδείχθηκε- σε “έκοβε” με την πρώτη ματιά. Φτάνοντας γνωρίσαμε την πρώτη έκπληξη. Στον προαύλιο χώρο, άριστα διαμορφωμένος, πέραν από θέσεις Parking και δέντρα, υπήρχε ένα ιδιαίτερο στολίδι. Σε ένα σεβαστό κομμάτι του χώρου, είδαμε να καλλιεργούνται ζαρζαβατικά,με τον κ. Μιχάλη να επιβλέπει. Σε παρέσυρε η μυρωδιά από τα αγνά προϊόντα.“Νοικοκύρης με τα όλα του”, σκέφτηκα και προχωρήσαμε προς το μέρος του. Μόλις γίνανε οι πρώτες συστάσεις, περάσαμε στο γραφείο. Και η ιστορία ξεκινάει…

κ. Μπουχλή ας ξεκινήσουμε με μια αναδρομή στην ιστορία της εταιρίας. Ποια ήταν τα πρώτα της βήματα;

Η εταιρία, ιδρύθηκε το 1952 από τον πατέρα μου Κωνσταντίνο Μπουχλή και το 1981 την ανέλαβα εγώ. Αν και η εταιρία ξεκίνησε ως Ο.Ε. Το 1995(μαζί με την μεταφορά της, στις νέες εγκαταστάσεις) μετατράπηκε σε Α.Ε. και πήρε τη σημερινή της ονομασία, ΛΕΒΑ ( Λεσβιακή Επιχείρηση Βιοτεχνίας Αλιπάστων). Στην αρχή, το μακρινό 1952, η εταιρία ασχολούνταν με το χονδρεμπόριο αλιπάστων και ελιών. Αργότερα εισήλθε και στο ούζο, με την ονομασία “Σμυρνιώ”. Και όλα αυτά φτάσανε σε τούτο τον τόπο, από τα παράλια της Μ. Ασίας. Εκεί πρέπει να ξέρετε ότι ο κόσμος ασχολούνταν με όλες τις δουλειές, ένεκα που ήταν νοικοκυραίοι. Βέβαια οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με τα παραπάνω προϊόντα ήταν ερασιτέχνες και το κάνανε για ιδία κατανάλωση. Ωστόσο, αργότερα, σταματήσαμε να παράγουμε ούζο, καθώς ενωθήκαμε με την ΕΠΟΜ. Μάλιστα κατά την εξαγορά μας, προστέθηκε ένας όρο, που έλεγε ότι για 5 τουλάχιστον χρόνια δε θα μπορούσε κανένα μέλος της πρώην ΕΠΟΜ, να παράξει ούζο. Τα χρόνια περάσανε και με δική μου πρωτοβουλία η ΛΕΒΑ άρχισε να παράγει το ούζο “Σμυρνιώ”, ακριβώς με τις ίδιες συνταγές όπως στο παρελθόν. Παράλληλα αποκτήσαμε και όλες τις απαραίτητες πιστοποιήσεις (H.A.C.C.P κλπ), όπως επιτάσσει η νομοθεσία.

Οι συνταγές στα προϊόντα ήρθαν από τη Μ. Ασία. Παρέμειναν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου;

Όλες οι συνταγές ήταν εμπειρικές. Σιγά-σιγά όμως μπήκαν και επιστημονικά στοιχεία μέσα. Όχι μόνο στο ούζο αλλά και στα αλίπαστα και στις ελιές. Μάθαμε καλύτερα το ψάρι και την ελιά και εκσυγχρονίσαμε την παραγωγή. Ασχοληθήκαμε κυρίως με τα παραδοσιακά παστά φιλέτα, όπως ο γαύρος, η σαρδέλα( τύπου Καλλονής), καπνιστό σκουμπρί, αντζούγια και κολιό, με όλα τούς να φέρουν την επωνυμία της εταιρίας. Επιπρόσθετα Ο ελαιώνας μας, πέραν από το ελαιόλαδο, μας δίνει πολύ καλή ποιότητα βρώσιμων ελιών, τις οποίες τις κάνουμε ξιδάτες και τις διαθέτουμε με την ονομασία “Αιολία”. Όλα είναι αμιγώς λεσβιακά προϊόντα. Ουσιαστικά, αν εξαιρεθεί το ούζο, είμαστε μια εταιρία που δραστηριοποιείται στον πρωτογενή τομέα παραγωγής.

Η εταιρία πόσα άτομα απασχολεί;

Αυτή την στιγμή η εταιρία απασχολεί 9 άτομα σαν μόνιμο προσωπικό. Πολλές φορές, λόγω της ιδιαιτερότητας της παραγωγής, παίρνουμε και εποχιακούς, φτάνοντας τα 25 άτομα. Λάβετε υπόψιν ότι τα ψάρια έχουν μια διαδικασία παραγωγής που διαρκεί 6 μήνες. Αυτή η παραγωγή θέλει χέρια, δεν γίνεται με μηχανήματα. Φανταστείτε τι γίνεται με τα τυριά, που πρέπει να ωριμάσουν. Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα ψάρια.
Μιλήστε μας για τις ετικέτες τις εταιρίας.
Στο ούζο “Σμυρνιώ” έχουμε το Μπλε 40% και το Κόκκινο 42%. Το οινόπνευμα είναι φυτικής προέλευσης(τεύτλα) και ο γλυκάνισος από την περιοχή Λισβορίου, εδώ στη Μυτιλήνη. Όσον αφορά τις ελιές, έχουμε δύο ποικιλίες, που παράγονται εδώ, οι κολοβές ( με σχήμα μακρόστενο) και οι ανδραμιτιανές ( με σχήμα στρογγυλό ). Και οι δύο ποικιλίες είναι κατάλληλες για λάδι. Γενικά η μυτιλινιά ελιά έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε λάδι και βέβαια είναι πεντανόστιμη. Τα προηγούμενα χρόνια η ελιά μας δεν ήταν τόσο διαδεδομένη στον κόσμο, ωστόσο τον τελευταίο καιρό έχει όλο και μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα.
Τώρα, όσον αφορά τα αλίπαστα, το γνωστότερο είναι η σαρδέλα Καλλονής. Αμιγώς λεσβιακό προϊόν, κάτι για το οποίο άλλωστε φημίζεται το νησί. Διαθέτουμε ένα αλιευτικό στόλο, με 11 καΐκια ενώ το προϊόν διατίθεται και στην Τουρκία, μιας και η τελευταία ανοίγει σιγά-σιγά την αγορά της. Εδώ επιτρέψτε μου να κάνω μια διαφοροποίηση. Σε κάποια μέρη της Ελλάδος, υπάρχουν εταιρίες, οι οποίες παράγουν παστές σαρδέλες και διαφημίζουν ότι γίνεται με τον παραδοσιακό, λεσβιακό τρόπο. Αυτό είναι αναληθές.
Τα Αλίπαστα ΛΕΒΑ

Υπάρχουν τυχόντα προβλήματα με τις πρώτες ύλες;

Ναι υπάρχουν. Δεν είναι πολλά αλλά είναι ουσιαστικότατα. Όπως για παράδειγμα, ότι τα αλιεύματα μειώνονται στο Αιγαίο. Αυτό έχεις ως συνέπεια, να αυξάνεται η τιμή των αλιευμάτων, ειδικά όταν θέλεις να έχεις μια άριστη ποιότητα προϊόντος. Έτσι αναγκαζόμαστε και εμείς να αυξήσουμε την τιμή. Επίσης είναι δύσκολο να βρούμε νωπό ψάρι, καθώς το τελευταίο φεύγει πολύ στην κατανάλωση μιας και είναι εξαιρετικά ευεργετικό. Επίσης τα αλμυρά ψάρια τυγχάνουν μιας αποστροφής από την ιατρική κοινότητα, καθώς θεωρούνται επιβλαβή, πράγμα που δεν ισχύει, αν η κατανάλωσή τους γίνεται σε κανονικές ποσότητες και εφόσον δεν υπάρχουν θέματα υγείας. Επιπλέον υπάρχουν και προβλήματα στην μεταφορά. Αν και πασίγνωστο σαν νησί,η Μυτιλήνη δεν διαθέτει και τις καλύτερες γέφυρες επικοινωνίας με την υπόλοιπη Ελλάδα. Αλλά όπως προείπα, το βασικότερο είναι η έλλειψη πρώτων υλών, όπως τα αλιεύματα.

Τα προϊόντα σας, που διατίθενται;

Το 10-15% της παραγωγής των αλιπάστων διατίθεται στο νησί μας. Ωστόσο το μεγαλύτερο κομμάτι παραγωγής προορίζεται για περιοχές εκτός Μυτιλήνης, κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα. Υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό που γίνεται εξαγωγή, κυρίως στις μεσογειακές χώρες, όπως Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και λίγο στη Ν. Γαλλία. Γίνεται μια προσπάθεια να εξαχθεί το προϊόν σε σημεία του πλανήτη όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο, όπως ο Καναδάς ή η Αυστραλία αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολη,ένεκα των προαναφερθέντων προβλημάτων. Αποκλειστικά, λοιπόν, προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τη ζήτηση εντός συνόρων, πράγμα εφικτό. Βρισκόμαστε σε όλες τις μεγάλες αλυσίδες σουπερμάρκετ. Για το ούζο, βέβαια, υπάρχει ένας μεγάλος ανταγωνισμός ενώ παράλληλα δεχτήκαμε μεγάλο πλήγμα από την αύξηση του ειδικού φόρου αλκοολούχων, πράγμα που αποτελεί τροχοπέδη για την ανάπτυξή μας, σε αυτόν τον τομέα.

Έχετε κατά νου, να εισάγεται νέα προϊόντα στην αγορά;

Τον προηγούμενο χρόνο κυκλοφορήσαμε τη συσκευασία αλιπάστων των 250gr, το οποίο έχει ιδιαίτερα μεγάλη ζήτηση, μιας και είναι “λειτουργικό” για κάποιον που θέλει να φάει μικρή ποσότητα συνδυασμένη με καλή ποιότητα. Από εκεί και πέρα σκεφτόμαστε να κάνουμε ένα νέο βήμα, παρασκευάζοντας πατέ ελιάς. Αυτό θα γίνει σε αεροστεγώς κλεισμένα φακελάκια και σε μικρές μερίδες, ώστε να είναι το ίδιο ευέλικτο με τη συσκευασία αλιπάστων των 250gr. Πιστεύω ότι, αν απευθυνθούμε σε κάποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα και υπάρξει ανταπόκριση, σίγουρα θα γίνει το επόμενο βήμα.
Έχετε κάποια παράπονα από την Πολιτεία, είτε τοπικού είτε εθνικού επιπέδου;

Όπως προείπα, βασικό πρόβλημα είναι οι συγκοινωνίες. Αν θα έχουμε ένα, δύο ή τρία καράβια ανά ημέρα. Σκεφτείτε ότι εκτός των αλιπάστων, στη Μυτιλήνη κατασκευάζεται το 70% της πανελλήνιας παραγωγής ούζου. Σαν leader της αγοράς, λοιπόν, είναι απαραίτητο να διαθέτουμε άμεση και εύκολη επικοινωνία με την ηπειρωτική Ελλάδα. Από κει και έπειτα, αποτελεί βαρύ φορτίο για την επιχείρηση, ο φόρος κατανάλωσης αλλά και το χρονικό απόδοσής του. Μιλάμε για μεγάλα ποσά, που πρέπει να καταβληθούν, σε μικρά διαστήματα. Σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστότητας, αυτό αποτελεί εκρηκτικό μείγμα.
Κατά την περίοδο της κρίσης υπήρξε πτώση στην κατανάλωση των προϊόντων σας;

Το ούζο μας γνώρισε μια μικρή κοιλιά. Αυτό οφείλεται στο ότι προσπαθήσαμε να απαγκιστρωθούμε από τους κακοπληρωτές πελάτες και να τους αντικαταστήσουμε με φερέγγυους οι,οποίοι έχουν μια καλύτερη οικονομική ευχέρεια. Παράλληλα θα τολμήσω να πω, ότι εμείς – που στο ούζο θεωρούμαστε “μικροπαραγωγοί”- δεν αντιμετωπίζουμε τόσο μεγάλο πρόβλημα διότι διεκδικούμε μερίδιο αγοράς από τους μεγάλους. Οι τελευταίοι είναι αυτοί, που δυσκολεύονται να διατηρηθούν στα ίδια επίπεδα, πράγμα απόλυτα λογικό. Εμείς σιγά-σιγά, αποσπούμε πελάτες από του μεγάλους, καθώς ακόμα είμαστε στη φάση ανόδου. Παρόλα αυτά, μικροί και μεγάλοι ουζοπαραγωγοί υποστήκαμε μείωση ζήτησης λόγω της επιβολής μεγαλύτερου φόρου κατανάλωσης. Στα άλλα προϊόντα μας δεν υποστήκαμε καμία μείωση. Το αντίθετο θα έλεγα.

 

Η συνέντευξη τελείωσε και ακολούθησε η ξενάγηση στο χώρο του εργοστασίου. Λόγω της ανακαίνισης που λάμβανε χώρα, ήταν αδύνατον να φωτογραφήσουμε τον τομέα παραγωγής, εκτός από τις αποθήκες. Ωστόσο, η καλύτερη ανάμνηση ήταν η αρμύρα που μας έμεινε, όταν φύγαμε από την αίθουσα παραγωγής αλιπάστων. Τέτοια μυρωδιά, μόνο σε παρθένα θαλασσινά νερά μπορεί να συναντήσει κανείς… ή κάθε φορά που κάποιος θα ανοίξει μια συσκευασία αλιπάστων της εταιρίας!!

Share.

About Author

Leave A Reply